آواره شدن ,حکايت سختي نيست

                             از پاکي اشکهاي خود فهميدم 

                                           لبخند هميشه راز خوشبختي نيست

کاش قلبم درد تنهایی نداشت

 چهره ام هرگز پریشا نی نداشت

 کاش برگ های آخر تقویم عشق

حرفی از یک روز بارانی نداشت

 کاش می شد راه سخت عشق را

 بی خطر پیمود و قربانی نداشت

فقط یه چشم به هم زدن

            بین من و تو فاصله ست

                         مرز حقیقت و خیال

                                   حل همین معادله ست

خوشا دردی که درمانش تو باشی

خوشا راهی که پایانش تو باشی

 خوشا چشمی که رخسار تو بیند

 خوشا ملکی که سلطانش تو باشی

خوشا آن دل که دلدارش تو گردی

 خوشا جانی که جانانش تو باشی

 مشو پنهان از آن عاشق که پیوست

  همه پیدا و پنهانش تو باشی

 برای آن به ترک جان بگوید

   دل بیچاره تا جانش تو باشی 

                                   دل من ز غصه خون شد دل تو خبر ندارد 

     اي دوست دلت هميشه زندان من است

                           آتشكده عشق تو از آن من است

                                             آن روز كه لحظه وداع من و توست

                                                              آن شوم ترين لحظه پايان من است

اشكي كه بي‌صداست پشتي كه بي‌پناست دستي كه بسته است

پايي كه خسته است دل را كه عاشق است حرفي كه صادق است

                   شعري كه بي‌بهاست شرمي كه آشناست

                         دارايي من است ارزاني شماست

اي کاش مي دانستم بعد از مرگم اولين اشک از چشمان چه کسي جاري مي شود 

 و آخرين سياهپوش که مرا به فراموشي ميسپارد چه کسي خواهد بود.

                                                          بيا اي دوست با من باش كه من تنهاترين تنهاي دنيايم

                                                         غمی نیست. همین انتظار رسیدن شب برایم کافیست.